088 - 995 77 88
Blijf op de hoogte

Mantelzorg in uw omgeving

Interview met een Castricumse mantelzorger

“Ik ben een ontspannen mantelzorger.”

Al als jong meisje zorgde Annemarie vaak voor haar moeder, die met haar gezondheid kwakkelde. “De enige dochter hè. Ik moest dus aan de bak. Zo ging dat toen”, vertelt ze. Nu is Annemarie 67, haar moeder 93 en wederom is ze mantelzorger. Er is echter een groot verschil met vroeger. Haar moeder heeft professionele hulp en haar broers helpen ook mee. Annemarie is wel de spin in het web en regelt van alles. Tussen het zorgen door geniet ze bewust volop van het leven. “Alleen als je goed voor jezelf zorgt, kun je ook goed voor een ander zorgen. Juist als mantelzorger moet je tijd voor jezelf vrijmaken.”

 

Annemarie is weduwe en heeft geen kinderen. Tot een aantal jaren geleden werkte ze in een zorginstelling. Ze nam verlof op toen haar man ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Haar werkgever stond dat morrend toe. “Het was een periode met chaos in mijn hoofd. Ik was immens verdrietig, wilde graag voor mijn man zorgen maar moest ook weer aan het werk. Het ging niet goed, ik merkte dat ik tegen de grens van mijn kunnen aanliep.” Annemarie besloot om zich even terug te trekken in een vakantiehuis. Daar kon ze op adem komen en nadenken over hoe het nu verder moest gaan. Dat weekje bracht haar kracht en wijsheid. Ze besloot haar baan op te zeggen. Haar financiële situatie liet dat nét aan toe. “Toen keerde de rust in mij terug. Ik wist wat ik wilde en kon: mijn man verzorgen maar ook tijd voor mezelf hebben. Er bleek hulp dichtbij. Mijn buren en vrienden wilden af en toe mijn man gezelschap houden waardoor ik met een gerust hart een uitstapje kon maken.”

 

Zorgen voor moeder

Kort na het overlijden van haar man, zes jaar geleden, diende vrijwel meteen een andere mantelzorgtaak zich aan. Met de moeder van Annemarie ging het niet goed, ze werd vergeetachtig. Het huis schoonmaken, wassen, boodschappen doen, de tuin bijhouden en de financiële administratie: het lukte niet meer. Annemarie besloot in te grijpen. “Samen met mijn broers regelden we een schoonmaakhulp. De rest van de taken verdeelden we. Ik doe het meest, maar dat geeft niet. Ik ben immers de enige die niet werkt.” Al jaren helpt ze haar moeder minimaal drie ochtenden per week. Natuurlijk, de zorgen blijven. Zo ziet Annemarie haar moeder steeds slechter worden en er moet ook steeds vaker meer worden geregeld. Dat ze het volhoudt, komt volgens haar omdat ze zichzelf vrije tijd gunt. “Regelmatig trek ik er op uit. Wandelen, naar de film of op de koffie bij een kennis. Gewoon, even niets aan mijn hoofd en mijn batterij opladen. Op deze wijze kan ik het zorgen goed volhouden en daar heeft mijn moeder ook baat bij. Ik ben vrolijke mantelzorger voor haar.”

 

Door schade en schande

Annemarie staat met beide benen op de grond en geniet volop van het leven. Ze maakt bewust keuzes waarbij ze haar belang niet uit het oog verliest. Die houding is niet vanzelf komen aanwaaien. Ze is door schade en schande wijzer geworden. “Het is geven en nemen in het leven, maar dat nemen, dát kon ik niet zo goed. Iemand zei ooit tegen mij dat je het jezelf moet toestaan om te nemen. Je moet jezelf een leuk leven gunnen en dat hangt samen met dat ‘nemen.’ Zo heb ik geleerd om op tijd om hulp te vragen. Dat was voor mij een grote stap, maar ik heb ontdekt dat hulp vaker dichterbij is dan je denkt. Als mantelzorger heb je geen keuze om te stoppen met zorgen, maar je kunt wel bepalen hoe je ermee omgaat. Met hulp van anderen zoals vrienden, kennissen, buren en professionals is het mij gelukt om een ontspannen mantelzorger te worden.”